تاریخچه مسابقات مهارت

نخستین دوره در سال ۱۳۵۰ با حدود ۵۰۰ شرکت‌کننده در ۱۲ رشته فنی در تهران برگزار شد. هدف، توسعه آموزش مهارتی و شناسایی استعدادهای برتر فنی بود.

در سال‌های بعد رشد پیوسته رقم خورد: حدود ۷۷۰ نفر در ۱۳۵۱ و بیش از ۳۷۲۳ نفر تا ۱۳۵۴. این جهش، نشان‌دهنده تلاش برای نهادینه‌سازی آموزش‌های مهارتی در کشور بود.

پس از توقف چندساله در دهه‌های ۶۰ و ۷۰، مسابقات ملی از سال ۱۳۷۹ با ساختار متمرکز احیا شد. همان سال ۵۱۶۲ شرکت‌کننده در ده‌ها رشته در تهران رقابت کردند.

رشد دهه ۸۰ چشمگیر بود: بیش از ۱۴٬۶۰۰ نفر در ۱۳۸۰، بیش از ۲۴٬۱۵۴ نفر در ۱۳۸۱ و بیش از ۱۰٬۷۰۰ نفر در ۱۳۸۲. تمرکز این دوره بر الگوبرداری از مسابقات جهانی و محوریت مرکز تربیت مربی کرج بود.

ساختار مسابقات از مرکز به استان‌ها گسترش یافت. ابتدا آذربایجان غربی، یزد، همدان و سمنان میزبان مرحله منطقه‌ای شدند و سپس استان‌هایی مانند خراسان رضوی، کرمانشاه، مازندران و اصفهان به چرخه پیوستند.

تعداد رشته‌ها به حدود ۲۵ تا ۲۸ رسید و شمار شرکت‌کنندگان در ۱۳۸۶ به بیش از ۱۳٬۴۴۳ نفر افزایش یافت؛ نقطه‌عطفی که مسابقات را واقعاً در مقیاس ملی و جغرافیایی گسترده کرد.

به‌دلیل افزایش بار اجرایی و نیاز به هماهنگی برای انتخاب تیم‌های جهانی، مرحله نهایی دوباره در البرز و تهران متمرکز شد و ساختار رقابت‌ها با استانداردهای جهانی هم‌راستا گردید.

بین ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۵، شمار شرکت‌کنندگان از حدود ۱۵٬۵۹۰ تا ۴۶٬۲۴۴ نفر در ۲۷ تا ۲۹ رشته متغیر بود. سال ۱۳۹۵ بزرگ‌ترین دوره تا آن زمان بود و دوره ۱۸ در ۱۳۹۷ با ۴۴٬۷۱۴ شرکت‌کننده در ۳۳ رشته یکی از برجسته‌ترین دوره‌ها با پوشش رسانه‌ای گسترده شد.

پس از ۱۳۹۷، برگزاری دوره‌های بعدی با چالش همه‌گیری کرونا همراه شد. اطلاعات تکمیلی دوره‌های ۱۹ (۱۳۹۹)، ۲۰ (۱۴۰۱) و ۲۱ (۱۴۰۲) پس از تکمیل جمع‌آوری به‌روزرسانی خواهد شد.

دوره ۲۲ مسابقات ملی مهارت به‌صورت متمرکز در استان اصفهان برنامه‌ریزی شده و انتظار می‌رود با افزایش مشارکت استانی و تقویت زیرساخت‌های مهارتی، یکی از حرفه‌ای‌ترین دوره‌های سال‌های اخیر باشد.