تکنولوژی پهپاد

این بخش شناخت تکنیک‌های برنامه‌ریزی و زمان‌بندی کار برای پشتیبانی از کارآمدی و برآوردن مواعید مشتری و هدف‌های بهره‌وری، مراحل فرایند تضمین کیفیت و اصول و رویه‌های کار تیمی را می‌سنجد. شرکت‌کننده باید روش‌های گزارش‌دهی مطابق استانداردهای سازمان، رویه‌های اثربخش مدیریت پسماند و بازیافت، اهمیت تجهیزات حفاظت فردی برای هر وظیفه و محیط و اهمیت اخلاق کاری و آداب محیط کار را بشناسد. در سطح عملی، اجرای رویه‌های ایمنی سازمانی برای حفظ ایمنی برقی و کار با ابزار و مواد خطرناک، اولویت‌بندی و بازاولویت‌بندی و برنامه‌ریزی کار برای رسیدن به هدف‌ها و راهبری رویه‌های ایمنی آتش انتظار می‌رود. شناسایی، انتخاب و به‌کارگیری انواع سامانه‌های هوایی بی‌سرنشین، قوانین و مقررات مرتبط، کاربردهای پهپاد و پیشگیری‌های ایمنی ضروری، همراه با تبیین اهمیت رویه‌های ایمنی و استانداردهای کیفیت برای اعضای تیم و به‌کارگیری گردش کار پشتیبانی و سرویس و رویه‌های عملیاتی استاندارد نیز ارزیابی می‌شود.

این حوزه اصول و الزامات زیربنایی طرح‌های پروازی، شامل بررسی هر نشانه از مخاطره بالقوه پرواز و هماهنگی فضای هوایی را پوشش می‌دهد. شرکت‌کننده باید انواع سامانه‌های هوایی بی‌سرنشین و کاربردهای متناظر آن‌ها، روش گردآوری اطلاعات درباره الزامات و مسائل مشتری، گستره و هدف مستندات و نشریات الکترونیکی و زبان فنی حرفه و فناوری آن را بشناسد. تبادل اطلاعات، دستور و توصیه با همکاران و درخواست شفاف‌سازی و بازخورد در صورت نیاز و خواندن، تفسیر و استخراج داده و دستور فنی از مستندات در هر قالب موجود، توانمندی‌های عملی این بخش‌اند. برگزاری نشست‌های برنامه‌ریزی پیش‌مأموریت با مشتریان، ایجاد و نگهداشت محتوای پایگاه دانش و مواد آموزشی و به‌روزرسانی و سازمان‌دهی مستندات طراحی مانند شماتیک‌ها، نقشه‌های سیم‌کشی و فهرست مواد نیز ارزیابی می‌شود.

این بخش شناخت کاربرد اجزای الکترونیکی مانند مقاومت، خازن، سیم‌پیچ، دیود، ترانزیستور و مدار مجتمع و مفهوم بنیادی سامانه هوایی بی‌سرنشین را می‌سنجد. شرکت‌کننده باید کارکرد اجزای پهپاد از جمله فن، ملخ، موتور برقی، دوربین و GPS، گستره ابزار و تجهیزات لازم برای تعمیر و نگهداری، گستره قطعات قابل تعویض بر پایه رویه‌های عملیاتی استاندارد، رویه‌های توصیه‌شده راه‌اندازی و خاموش‌سازی ایمن و مبانی جریان متناوب و مستقیم و مدارهای الکترونیکی را بشناسد. پیشگیری از آسیب اجزا در نتیجه بی‌توجهی به رویه‌های تخلیه الکترواستاتیک نیز تأکید شده است. در سطح عملی، انتخاب برگه‌های دستور رفع اشکال و ابزار و تجهیزات مناسب، بررسی مقدماتی سامانه، شناسایی اجزای معیوب، بازرسی دقیق اجزای کارکردی با اتصال به منبع توان بیرونی و مولتی‌متر، تعمیر اجزا مطابق راهنمای نگهداری شرکت، نصب اجزای تعمیرشده یا نو، اجرای آزمون‌های پس از نگهداری و تهیه گزارش نگهداری ارزیابی می‌شود.

این حوزه اجرای آزمون‌های تشخیصی روی سامانه‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری و شناخت انواع قوانین و مقررات مرتبط با فناوری سامانه‌های بی‌سرنشین را پوشش می‌دهد. شرکت‌کننده باید ساختار فضای هوایی برای این فناوری، مبانی پرواز، رویه‌های کنترل ترافیک هوایی و رویه‌های رادیوتلفنی، انواع سامانه‌های بی‌سرنشین، آب‌وهوا و هواشناسی مرتبط و ارزیابی و تحلیل مخاطره شامل مدیریت ایمنی و رویه‌های اضطراری را بشناسد. ارزیابی عملکرد اثربخش سامانه با انجام بررسی‌ها و مونتاژ و جداسازی اجزا مطابق عملکرد صناعت، توانمندی پایه این بخش است. مونتاژ سامانه‌های حس‌گر پیچیده از طریق مونتاژ مکانیکی، لحیم‌کاری بردهای مدار و ساخت کلاف‌های سیم پیچیده، نمایش کارکرد سامانه برای اطمینان مشتری، یکپارچه‌سازی عملی مکانیکی و برقی اجزای سخت‌افزاری نو و ارتقای نرم‌افزار درونی با نصب و به‌روزرسانی فرم‌ور و بسته‌های نرم‌افزاری نیز ارزیابی می‌شود.

این بخش شناخت روش گردآوری اطلاعات درباره الزامات و چالش‌های مشتری و طراحی سامانه و محموله سفارشی متناسب با نیاز را می‌سنجد. شرکت‌کننده باید رفع اشکال در صورت سقوط با تکیه بر داده پرواز و دیگر منابع داده، کاربرد تکنیک‌های شبیه‌سازی برای درک محدودیت‌های طراحی و اتخاذ تدابیر اصلاحی، رویه‌های اضطراری حاکم بر سامانه‌های هوایی هدایت‌شده از دور و رویه گزارش پهپاد فراری یا از دست رفتن فرمان و کنترل را بشناسد. در سطح عملی، بررسی مقدماتی سامانه و بررسی‌های پیش‌پرواز مطابق رویه‌های عملیاتی استاندارد رایج و نمایش پهپاد برای اطمینان از کارکرد درست آن انتظار می‌رود. اصلاح طراحی پهپاد برای افزودن دوربین و دیگر تجهیزات، تنظیم کنترل‌های رادیویی برای دستگاه‌های نو، اجرای تمرین‌های پروازی ساده و استاندارد، اجرای رویه‌های غیرعادی و اضطراری، تکمیل چک‌لیست‌های اضطراری، اجرای فرود اضطراری عملی و هدایت پهپاد برای تحقق هدف‌های هر مأموریت نیز ارزیابی می‌شود.

این حوزه گردآوری اطلاعات درباره الزامات، چالش‌ها و مسائل مشتری و برگزاری نشست‌های برنامه‌ریزی پیش‌مأموریت با مشتری را پوشش می‌دهد. شرکت‌کننده باید تدوین طرح‌های پروازی شامل بررسی نشانه‌های مخاطره بالقوه و هماهنگی فضای هوایی، دانش پایه برنامه‌نویسی، وظایف پایه توسعه نرم‌افزار و یکپارچه‌سازی حس‌گر و تکنیک‌های گردآوری و پردازش داده را بشناسد. شناخت عملکرد سامانه خودخلبان در سه محور نرم‌افزار و سخت‌افزار پردازش داده حس‌گر، اجرای طرح‌های پروازی و مبنای تصمیم‌گیری خودران، دانش محوری این بخش است. در سطح عملی، به‌کارگیری سامانه‌های خودخلبان که بهره‌برداری بدون کنترل پیوسته انسانی را ممکن می‌کنند، ایجاد برنامه‌های رایانه‌ای برای اجرای الگوریتم‌های پیشرفته و پردازش حجم بالای داده در زمان واقعی، بررسی مقدماتی سامانه، برنامه‌ریزی و اجرای طرح‌های آزمون پروازی برای قابلیت‌های نرم‌افزاری، الکترونیک، حس‌گرها و محموله‌های نو و نگارش برنامه پرواز خودران با نرم‌افزار استاندارد صناعت ارزیابی می‌شود.

این بخش با ۲۴ درصد، بالاترین وزن استاندارد را دارد و درک پایه‌ای از عکاسی و سامانه‌های دوربین و کاربرد ابزارهای نرم‌افزاری برای تولید محصولات تصویری پایه را می‌سنجد. شرکت‌کننده باید پیمانه GPS و داده موقعیت و حس‌گرهای افزون بر حس‌گرهای پایه پهپادهای غیرخودران را بشناسد؛ از حس‌گرهای پرهیز از موانع مانند فراصوت یا لیدار (LiDAR) تا حس‌گرهای نوری برای بازشناسی بینایی و نقشه‌برداری و دیگر حس‌گرهای تخصصی متناسب با کاربرد هر سامانه. یکپارچه‌سازی سامانه‌های حس‌گر پیشرفته مانند لیدار و دوربین‌های حس‌گری سه‌بعدی و گردآوری داده عکاسی، فیلم‌برداری و لیدار از توانمندی‌های عملی است. پیاده‌سازی فیلترها شامل هیستوگرام، کالمن و ذره‌ای برای مکان‌یابی اجسام متحرک در حضور نوفه، پیاده‌سازی کنترل تناسبی-انتگرالی-مشتقی (PID) برای اصلاح نرم پروازهای خودران، پیاده‌سازی الگوریتم‌های مکان‌یابی و نقشه‌سازی همزمان (SLAM) برای ناوبری، ساخت مدل سه‌بعدی از داده لیدار، پردازش و تحلیل داده جغرافیایی و تصویری، بازرسی ترموگرافی فروسرخ برای شناسایی ناهنجاری دمایی در تجهیزات و زیرساخت صناعتی و بازرسی دارایی‌های بیرونی مانند فلرها، مخازن و پل‌ها نیز ارزیابی می‌شود.